Do trzech razy sztuka.

Najpierw skusiły mnie kolory, piękne – różowe, czerwone, białe, srebrzyste.

Potem zapach – letni, wiosenny, truskawkowo-cytrynowy, malinowy.

Oczy ucieszył kształt.

Serca, serduszka, kuleczki, prostokąty rozpychały się w gablocie jednej z warszawskich cukierni, do której miałam nie zaglądać, bo przecież znowu od jutra przechodzę na kolejną  dietę, ale jakoś tak, no wiecie, jakoś tak samo wyszło, że weszłam.

„Pożegnam się chociaż z torcikiem malinowym na spodzie z kruchej bezy. Przecież nie można odchodzić bez pożegnania. To niekulturalne” – dorobiłam teorię i wlazłam.

Maseczka skrywała uśmiech, portfel skrywał ostatnie dwie dychy. Musiały wystarczy. Terminal nieczynny.

Błądziłam wzrokiem po gablocie. Zatrzymałam go dłużej przy torciku i się zaczęło.

– Piękny ten torcik. Może pani kupić dla ukochanego. Torcik w kształcie serduszka ucieszy każdego pana – padło zza lady.

Nie miałam szansy na odpowiedź, bo pani otaksowała mnie wzrokiem i dodała szybko:

– Albo dla mamy niech pani kupi. W sam raz na Dzień Matki taki torcik. Te truskaweczki na wierzchu dodają uroku. Spodobają się.

Ja znowu nic. Rozważałam w myślach różne opcje konsumpcji, a pani zmierzyła mnie z góry do dołu, westchnęła i zrezygnowana podsumowała:

– A właściwie kobiet weź dla siebie. Samej zjeść to żaden wstyd.

Weszłam tylko po torcik a otrzymałam darmową diagnozę psychologiczną. Dowiedziałam się, że nie wyglądam na taką co ma matkę, Współspacza i musi samotnie jeść ciastka.

Następnym razem pójdę do warzywniaka po ogórki kiszone.

Tam się nie pytają „dla kogo” tylko „ile zważyć”!