Przed wyjazdem na wakacje należy uważać co i komu się mówi. Czasami ubarwiamy rzeczywistość. Z różnych powodów. Jeżeli koleżanki w pracy od stycznia przeglądają zagraniczne oferty, wahając się pomiędzy Dominikaną, Australią a Indiami, może się zdarzyć, że wasze wakacje w gospodarstwie agroturystycznym stracą na atrakcyjności. Po prostu zbledną. Cieszyłyście się z odpoczynku w terenie prawie pozbawionym innych jednostek ludzkich, jedzeniem pieczonego przez gospodynię chleba czy twarożku, którego recepturę miejscowa wytwórczyni zazdrośnie strzeże. A przy obco brzmiących potrawach jakoś ten twarożek wydał się już mniej kuszący. Spacery Lisim Jarem czy Korzeniowym Dołem w porównaniu do zwiedzania Wielkiego Kanionu Kolorado też nie wydają się godne uwiecznienia na zdjęciach. Zanim wpadniecie w spiralę…

Lata świetlne temu mąż cioci Hani, którą znacie z tego wpisu tutaj, postanowił spędzić wakacje oddzielnie (czytaj: bez małżonki). Były to czasy słusznie minione, kiedy jeździło się na wczasy zakładowe. Ciocia lubiła tę formę spędzania czasu. Nie dlatego, że przepadała za zmianą klimatu. Jeździła, bo uwielbiała robić wrażenie na innych wczasowiczkach. Pakowała do walizek całą garderobę zalegającą w szafach, aby każdy posiłek serwowany na stołówce celebrować w innej kreacji. Przebieranki podobno wzbudzały zazdrość wśród koleżanek (tak przynajmniej opowiadała bohaterka tej historii). Specjalnie spóźniała się kilka minut, aby „zrobić wejście”. Przygotowaniom do wakacji ciocia Hania poświęcała wiele tygodni. Do za ciasnych kreacji należało wszyć w boczki wstawki z koronki, do spódnic…

Szłam nadmorskim deptakiem, niespiesznie jedząc lody. Monika zatrzymała się przy straganie z bransoletkami. Biżuterii nigdy za wiele. Rozejrzałam się wokół. Jak co roku na straganach widać balony, kapelusze, kostiumy kąpielowe i chińskie zabaweczki. O jakaś nowość: przydrożny muzyk z chodnikowym zestawem karaoke. Za pięć złotych można wybrać dowolną piosenkę i poudawać  artystkę. – Proszę pana mogę zaśpiewać?- Jakaś dziewczynka ciągnie muzyka za rękaw. Uśmiecha się szeroko, pokazując braki w uzębieniu. – Oczywiście. Wybierz sobie piosenkę – muzyk inkasuje pięć złotych. – „Mam tę moc” bym chciała. Z bajki „Kraina lodu”. Bo ja jestem księżniczką Elsą proszę pana. – Wybierz sobie coś innego. Od rana każda dziewczynka śpiewa „Mam tę moc”.…

Każdy rozpoczyna, kończy lub jest w trakcie zmian, przemian, przepoczwarzeń, przeobrażeń. Nie możesz być gąsienicą. Po prostu nie możesz. Nie możesz powiedzieć: „podoba mi się siedzenie na liściu, lubię bycie obłym i zielonym”. Popukają się w czoło koleżanki biegnące na fitness. Podniosą jedną brew koledzy wyciskający sztangi na siłowni. Bycie gąsienicą jest niemodne. Z każdej strony wyskakują hasełka typu: „sezon schudnę do sylwestra uważam za zamknięty. Otwieram sezon: schudnę do wakacji”. Półgębkiem śmieją się z hasełek istoty nie dość chude we własnych oczach, będące w trakcie przeobrażania się. Mnie nie śmieszą. Dlaczego bycie gąsienicą ma być czymś wstydliwym? Czymś na co fukają nosem koleżanki? Czy jako gąsienica muszę udawać, że…

Znacie historię o Kopciuszku i jego super wygodnym kryształowym pantofelku? Próbuję właśnie wcisnąć elegancką szpileczkę na swoją przyzwyczajoną do trampek i sandałków stópkę i  „o żesz… „- to najdelikatniejsze sformułowanie wydobywające się z moich ust. Jakiś (wstaw dowolne obraźliwe słowo) nieznający anatomii bajkopisarz, skreślił ponad sto lat temu historyjkę  o kobiecie, której los cudownie się odmienił, bo wcisnęła na nogę szklany pantofel. Świat uwierzył, że dzięki obuwiu można wyrwać księcia i  jak grzyby po deszczu wyrosły sklepy z asortymentem „na nożnym” tyleż ślicznym, co pioruńsko niewygodnym. Czy któryś osobnik płci przeciwnej próbował kiedyś zrobić choć dwa kroki w bucie na wysokim obcasie? Oczywiście, że nie. Ale każdy głupawy królewicz komentuje:…

Marzyłam o tym, żeby polecieć samolotem. Dokądkolwiek. Sama albo z koleżankami. Marzenie z tych nie do spełnienia, gdyż mój brunet nie latał, siłą rzeczy ja też nie mogłam, bez znaczenia czy z nim czy z kimś innym. Wyznawał filozofię nie po to Bóg dał człowiekowi nogi, żeby latał. Każda pokazywana w tv katastrofa lotnicza była komentowana: „Widzisz? A ty mi każesz latać!” Tak jakbym codziennie ciągnęła biedaka za nogę i wlokła po pasie startowym do samolotu. Na wakacje, czy wycieczki zawsze jeździliśmy autobusem. Długość podróży nie miała znaczenia. Jedyny akceptowalny środek transportu to autokar. Ostatnia wycieczka do Włoch skończyła się tym, że zamiast zwiedzać, szukaliśmy na parkingu węża z wodą.…