Omnibus, czyli koleżanka z pracy

Macie w pracy koleżankę – omnibusa? Mój omnibus ma na imię Pamela. Wszystko wie lepiej, na każdy temat się wypowie, jej teorie są jedyne słuszne i to jej pomysły należy wprowadzać w czyn. Wszystko, co dotyczy was poddawane jest krytyce wizualizowanej przewracaniem oczami, przeciągłym westchnieniem lub werbalnie: „Że coooo? Też pomysł! Przecież to jest bez sensu. Ale wymyśliłaś?” Kłócić się nie ma sensu, bo jedyne, co osiągniecie to ciche dni, a jak trzeba współpracować to ciężko coś uzgadniać na migi lub puszczając dymne znaki. Zaraz przyleciałaby Aga z BHP każąc recytować instrukcję ppoż., której przecież nie czytałyście, a w której jest dokładnie napisane: znaki dymne w zamkniętym pomieszczeniu są zakazane!

Pamela atakuje od rana: „Kornelia założyłaś cienki sweterek w taka pogodę? Jak patrzę na ciebie, robi mi się zimno. Jak można tak chodzić? Tylko nie myśl, że mnie to interesuje. W ogóle mnie to nie interesuje. Chcesz to tak chodź. Co mi do tego?” Mówiąc to nadyma policzki. Wyrzuca z siebie słowa nie  robiąc przerwy na oddech. Nie masz szans na wstrzelenie się z jakimkolwiek komentarzem. Godzinę słuchasz ekwilibrystyki słownej zdań współrzędnie i podrzędnie złożonych. Wbijasz się w fotel z poczuciem winy, że nie włożyłaś dzisiaj na grzbiet wiszącego w szafie kożucha, kupionego 10 lat temu okazyjnie w Zakopanem. Kożuch już pewnie gryzą mole, ale zyskałby dzisiaj akceptację Pameli. Choć może nie? Kto wie?

Niby nie widzi waszej nowej fryzury. Wyszłaś wczoraj z pracy blondynką, wracasz dzisiaj jako ruda, a ona udaje, że nie zauważa. Ślizga się po tobie wzrokiem i dochodzi tylko do poziomu twoich brwi.  Jej metamorfozy, nawet najmniejsze, muszą być za to głośno, pozytywnie komentowane, inaczej foch.  Wymaga, żąda uwagi. Pomalowała oczy niebieskim tuszem? Świetnie! Wy pomalowałyście: „Nie udało się znaleźć rano czarnego tuszu?” – pyta.

Zbierałyście pół roku na elegancki płaszcz. Wchodzicie do pracy wśród ochów i achów koleżanek i kolegów. Cieszycie się miło rozpoczętym dniem, a tu nagle jad zza rogu: „Starawy ten model. I żadna rewelacja. Mam podobny, kupiony – uważaj – DWA LATA TEMU. Właściwie to bardziej sweter niż płaszcz. U Chińczyków tego pełno. Ile zapłaciłaś?!! Na bazarze kosztuje pół ceny. Dałaś się zrobić. He he he.” Nie ma sensu tłumaczyć, że dobra jakość, że modny krój. Pamela wie lepiej.

fot. Sara Hasard from flickr.com