Szłam nadmorskim deptakiem, niespiesznie jedząc lody. Monika zatrzymała się przy straganie z bransoletkami. Biżuterii nigdy za wiele. Rozejrzałam się wokół. Jak co roku na straganach widać balony, kapelusze, kostiumy kąpielowe i chińskie zabaweczki. O jakaś nowość: przydrożny muzyk z chodnikowym zestawem karaoke. Za pięć złotych można wybrać dowolną piosenkę i poudawać  artystkę. – Proszę pana mogę zaśpiewać?- Jakaś dziewczynka ciągnie muzyka za rękaw. Uśmiecha się szeroko, pokazując braki w uzębieniu. – Oczywiście. Wybierz sobie piosenkę – muzyk inkasuje pięć złotych. – „Mam tę moc” bym chciała. Z bajki „Kraina lodu”. Bo ja jestem księżniczką Elsą proszę pana. – Wybierz sobie coś innego. Od rana każda dziewczynka śpiewa „Mam tę moc”.…

Każdy rozpoczyna, kończy lub jest w trakcie zmian, przemian, przepoczwarzeń, przeobrażeń. Nie możesz być gąsienicą. Po prostu nie możesz. Nie możesz powiedzieć: „podoba mi się siedzenie na liściu, lubię bycie obłym i zielonym”. Popukają się w czoło koleżanki biegnące na fitness. Podniosą jedną brew koledzy wyciskający sztangi na siłowni. Bycie gąsienicą jest niemodne. Z każdej strony wyskakują hasełka typu: „sezon schudnę do sylwestra uważam za zamknięty. Otwieram sezon: schudnę do wakacji”. Półgębkiem śmieją się z hasełek istoty nie dość chude we własnych oczach, będące w trakcie przeobrażania się. Mnie nie śmieszą. Dlaczego bycie gąsienicą ma być czymś wstydliwym? Czymś na co fukają nosem koleżanki? Czy jako gąsienica muszę udawać, że…

Znacie historię o Kopciuszku i jego super wygodnym kryształowym pantofelku? Próbuję właśnie wcisnąć elegancką szpileczkę na swoją przyzwyczajoną do trampek i sandałków stópkę i  „o żesz… „- to najdelikatniejsze sformułowanie wydobywające się z moich ust. Jakiś (wstaw dowolne obraźliwe słowo) nieznający anatomii bajkopisarz, skreślił ponad sto lat temu historyjkę  o kobiecie, której los cudownie się odmienił, bo wcisnęła na nogę szklany pantofel. Świat uwierzył, że dzięki obuwiu można wyrwać księcia i  jak grzyby po deszczu wyrosły sklepy z asortymentem „na nożnym” tyleż ślicznym, co pioruńsko niewygodnym. Czy któryś osobnik płci przeciwnej próbował kiedyś zrobić choć dwa kroki w bucie na wysokim obcasie? Oczywiście, że nie. Ale każdy głupawy królewicz komentuje:…

Marzyłam o tym, żeby polecieć samolotem. Dokądkolwiek. Sama albo z koleżankami. Marzenie z tych nie do spełnienia, gdyż mój brunet nie latał, siłą rzeczy ja też nie mogłam, bez znaczenia czy z nim czy z kimś innym. Wyznawał filozofię nie po to Bóg dał człowiekowi nogi, żeby latał. Każda pokazywana w tv katastrofa lotnicza była komentowana: „Widzisz? A ty mi każesz latać!” Tak jakbym codziennie ciągnęła biedaka za nogę i wlokła po pasie startowym do samolotu. Na wakacje, czy wycieczki zawsze jeździliśmy autobusem. Długość podróży nie miała znaczenia. Jedyny akceptowalny środek transportu to autokar. Ostatnia wycieczka do Włoch skończyła się tym, że zamiast zwiedzać, szukaliśmy na parkingu węża z wodą.…

„Jeździć pociągiem też trzeba umić” – zasada stara jak kolejnictwo. I nie chodzi mi o umiejętność wsiadania do pociągu drzwiami, bokiem, przodem, bez potrącania innych, bez wylewania kawy na spodnie, sukienki, bez walenia po głowie walizką wkładaną na półkę i inne takie.  Nie. Głowę mam twardą, a kawa się sprała. Chodzi mi o  głośne, długie rozmowy przez telefon w przedziale pełnym pasażerów. W jakich sytuacjach rozmowa telefoniczna spotka się ze zrozumieniem wśród współpodróżnych: – przed wyjściem do pracy gotowałaś rodzinie zupę. Nie pamiętasz czy wyłączyłaś gaz, bo musiałaś równocześnie odpowiadać na poranne, egzystencjalne pytania partnera typu: gdzie są jego skarpetki, gdzie jest grzebień, gdzie wisi jego koszula, ile wynosi pierwiastek…